حضرت امام (قدس سره) در آن زمان به خوبی می‏دانستند که با پایان جنگ و پذیرش قطع‏نامه بایست منتظر عواقب سوء ناشی از این پذیرش و رواج برخی از افکار مادی در میان آحاد جامعه بود؛ یعنی همان تبعاتی که امروز پس از گذشت ده سال از پایان جنگ شاهد آن هستیم. لذا تاکید ایشان بر این بود که نکند چند سال بعد عده‏ای به این باور غلط برسند که کاش آن روز ما جنگ نمی‏کردیم و اگر جنگ نبود می‏توانستیم پله‏های توسعه‏ی مادی را سریع‏تر بپیماییم!

ایشان به همگان هشدار داده بودند باید تا آن جا که می‏توان از پذیرش الگوهای کفرآلود که نظام استکبار خواهان تحمیل آن‏ها بر ملل مظلوم است جلوگیری کرد. از این رو بایست راهکارهایی را پیدا کرد که با پذیرش قطع‏نامه بتوان از پذیرش الگوهای مزبور سرباز زد.

سعی ایشان بر این بود که با پذیرش ناخواسته و اجباری نظارت سازمان ملل بر روند جنگ، نظارت و دخالت جریان‏ها و سازمان‏های جهانی وابسته به نظام استکبار را در روند بازسازی و تنظیم اقتصادی پس از پایان جنگ به حداقل برسانند و جامعه‏ی اسلامی را از خطر حاکمیت تسلط بانک جهانی، صندوق بین‏المللی، یونسکو، شورای امنیت و امثال آن‏ها برهانند. لذا در همین چند ماه میان پذیرش قطع‏نامه و رحلت جانسوز ایشان به راهکارهایی روی آوردند تا بتوانند هجوم همه جانبه‏ی اسلام بر کفر را کماکان تداوم بخشند و متناسب با شرایط جامعه و جهان از نفوذ مرموزانه‏ی دشمن در ابعاد مختلف جلوگیری نمایند.


منبع:سایت حوزه - بسترهای پذیرش قطعنامه 598