چند روزی است که خبرهای جالبی از سنگرهای جبهه سبز به گوش می رسد. اقامت مهدی هاشمی بهمراه چهره های شاخص اصلاح طلب در لندن، انکار وجود عصمت ائمه علیهم السلام و حضرت ولی عصر از سوی چهره برجسته اصلاح طلبان، دفاع کروبی و میرحسین از دو اعدامی عضو گروهک منافقین، کشف مقادیر قابل توجهی سلاح گرم از انبار مسجد الهادی و بالاخره ارجاع پرونده فرزندان هاشمی به دادسرای عمومی، از جمله اخباری است که در کنار جریان شعارهای جبهه سبز از انتخابات تاکنون، مانند الله اکبر تا جمهوری ایرانی، می تواند تحلیل هایی را به دنبال داشته باشد:

1)     این اخبار می تواند نوید این باشد که چهره جریان سبز از موضعی که در ابتدای فتنه با شعار الله اکبر و امید دستیابی به فضای معنوی در کشور به خود گرفته بود، به موضع اصلی آن، که برهم زدن نظام اسلامی و ارزشهای اسلامی در جامعه است، برگردد یا با قضاوتی خوشبینانه، تغییر کند.

2)     جریان سبز بعد از ناکامی های داخلی، پیرو دیگر گروههایی که از اول انقلاب سعی در تغییر نظام داشتند و از جامعه طرد شدند، به خارج از کشور پناه برده و خواسته های خود را دنبال کند.

3)     جریان سبز بعد از آنکه راه های دموکراتیک خود را دنبال کرد، تصمیم به فعالیت های هماهنگ فیزیکی گرفته که قطعا نشانه نفس های آخر جریان سبز خواهد بود چنانکه این جریان در سال 1358 تا 1360 برای گروهک منافقین اتفاق افتاد.

هر سه تحلیل درکنار هم درست است، زیرا جریان سبز جدای از جذب حمایت منافقین و صهیونیست ها، متدینین و نخبگان خود را از دست داده؛ همچنین اسناد و مدارکی از این جریان آشکار شده که باعث درخطر قرار گرفتن متفکرین و عاملان اصلی این جریان بوده برای همین وقتی این جریان به حادثه روز عاشورا می رسد از محیط شعار خارج شده و تخریب را در دستور کار خود قرار می دهد و این چیزی جز فشار بر قاطبه مردم و نظام نیست.

همین جریان با همین روند در سالهای 58 و 59 دنبال می شد. البته برای نسل سوم انقلاب باور اینکه در اوایل انقلاب اسلامی و با جوّ بسیار پررنگ اسلام گرایی، چگونه لیبرال ها با رهبری بنی صدر و رجوی به فعالیت می پرداختند و حتی در شهر مقدس قم دست به تظاهرات و درگیری های فیزیکی زدند بسیار مشکل است، اما باید بدانیم که نقطه رهایی ملت ایران از لکه چرکین منافقین وقتی بود که سلاح بدست گرفتند و در اینجا نفس های آخر خود را کشیده و از ملت دفع شدند.