مشروح خبر

زمانی که حضرت امام مجبور به پذیرش قطع‏نامه شدند چون قایل به تعطیلی تقابل تاریخی کفر و اسلام نبودند لذا عرصه‏های جدیدی را با جلوه‏هایی دیگر فراروی آزادی خواهان جهان اسلام گشودند و در عین حال بر این نکته وقوف کامل داشتند که اگر نیروی انسانی تحت اختیار، ناخواسته مبانی اندیشه‏ی رهبری جنگ را پذیرا نباشند حتی در صورت بروز یا ایجاد جنگ نظامی جدید نیز نمی‏توان به چنین نیروهایی تکیه کرد و به چنان اهدافی رسید. از این رو بود زمانی که پس از پذیرش قطع‏نامه و تهاجم گسترده‏ی دشمن بر علیه مرزهای ایران اسلامی و پیشروی آن‏ها در بعضی نقاط، پیشنهاد ازسرگیری جنگ و تقابل مجدد نظامی با دشمن از سوی برخی از افراد ارایه شد حضرت امام (قدس سره) این پیشنهاد را رد کردند چون بر تحلیل خود از مقدورات انسانی جنگ باقی بودند. ایشان به خوبی می‏دانستند زمانی که اندیشه‏ی غالب بر اذهان بسیاری از نیروهای جنگ به تحلیل‏های غلط مادی گرایش دارد و «توسعه‏» را به صورت مادی معنا کرده و جنگ را مانع چنین توسعه‏ای می‏داند حتما نمی‏توان در میان‏مدت به چنین بدنه‏ای اعتماد کرد. حال آن که حضرت امام (قدس سره) توسعه را توسعه‏ی تقرب و بندگی و جنگ را ابزار رسیدن به چنین توسعه‏ای ارزیابی می‏کردند.

منبع: سایت حوزه- بسترهای پذیرش قطعنامه 598